اگر درمان اختلال شخصیت مرزی (BPD) را شروع کرده‌اید اما احساس می‌کنید تغییر قابل‌توجهی اتفاق نیفتاده است، احتمالاً این سؤال برایتان مطرح شده است که «چرا درمان شخصیت مرزی برای من جواب نمی‌دهد؟». این سؤال مهمی است، اما پاسخ آن همیشه این نیست که «درمان BPD مؤثر نیست» یا «من به درمان پاسخ نمی‌دهم». درمان
تغییرات شدید و سریع هیجانی، ترس از رها شدن، روابط ناپایدار، احساس پوچی، تکانشگری یا واکنش‌های شدید به طرد شدن می‌توانند از نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی (BPD) باشند. اما وجود یک یا حتی چند مورد از این تجربه‌ها به‌تنهایی به معنای ابتلا به BPD نیست. اختلال شخصیت مرزی الگویی گسترده و پایدار از دشواری در
اختلال شخصیت مرزی یا BPD یک اختلال قابل درمان است و درمان آن معمولاً بر روان‌درمانی ساختاریافته، برنامه درمانی فردمحور و رسیدگی هم‌زمان به مشکلات همراه استوار است. روش‌هایی مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT)، درمان مبتنی بر ذهنیت‌سازی (MBT)، طرحواره‌درمانی و برخی رویکردهای روان‌درمانی تخصصی برای BPD در پژوهش‌ها بررسی شده‌اند. با این حال، شواهد علمی
وقتی درباره رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) جست‌وجو می‌کنید، ممکن است با عبارت‌هایی مانندDBT جامع، آموزش مهارت‌های DBT، درمان فردی مبتنی بر DBT یا مهارت‌آموزی DBT روبه‌رو شوید. اما آیا همه این موارد یک نوع درمان هستند؟ پاسخ به این سوال “خیر” است. استفاده از مهارت‌های DBT در یک جلسه روان‌درمانی با اجرای یک برنامه جامع DBT
اگر به اختلال شخصیت مرزی (BPD) مبتلا هستید یا به دلیل بی‌ثباتی شدید هیجانی، تکانشگری، مشکلات روابط، خودآسیب‌رسانی یا ترس شدید از رهاشدن به دنبال درمان هستید، احتمالاً نام رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) را شنیده‌اید. از جمله سوالات مهم در میان مراجعین این است که “آیا DBT می‌تواند برای من مناسب باشد؟”، “رفتاردرمانی دیالکتیکی چه مشکلاتی
گاهی مشکل اصلی فرد این نیست که «هیجان دارد»، بلکه شدت، سرعت یا نحوه واکنش به هیجان‌ها باعث می‌شود کنترل رفتار و تصمیم‌گیری دشوار شود. برای مثال، ممکن است خشم در مدت کوتاهی بسیار شدید شود، یک اتفاق کوچک اضطراب زیادی ایجاد کند، فرد بعد از یک واکنش تکانشی احساس پشیمانی کند یا در زمان
